Fırtına

bu akşam gerçekten korktum ...

bi anda balkon kapısının kendiliğinden açılıp çarpma sesiyle irkildik koştum bir baktım fırtına başlamış. rüzgar kapalı balkon kapısını açmış , balkondaki kutumu hafalandırmış ordan oraya vuruyordu.

göz yüzünün şmşeklerle aydınlanışı, o kıvrım kıvrım şimşekleri görmek okadar rküttü ki beni , büzüştüm kaldım .

çok şükür ben evimdeyim ya sokakta olanlar? onlar ne yapıyordu , düşünmek bile öyle zor ki.

şimşeklerin ardından kopan her gök gürültüsüyle sarsıldım resmen hissettim o titreşimi. Rabbim her türlü beladan musibetten muhafaza eylesin. televizyondan bile öyle korktum ki . gidip geliyordu ekran sürekli. elime konan bçiko ya korkma annecim ben yanındayım diyip öperken hiç de samimi değildim aslında çok şükür yalnız değildim çok şükür Lütfi yanımdaydı. o olmasa ağlayabilirdim bile ...

ki çok duygusal dönemlerden geçiyorum, (geçen gün şirinleri izlerken bile ağladım kendime inanamıyorum )

yıllar önceki bir anım canlandı

4 sene önceydi Düzce de saat sabahın 6 sı, bi anda öyle bir gürültüyle uyandım ki gözlerim faltaşı gibi açıldı,

hemen cama koştum felaket bir fırtına karşıdaki çam ormanına gözümün önünde yıldırımlar düşüyor. saldırgan bir yağmur içinde şimşekler çakıyordu. yalnızdım ve ağlıyordum çaresiz. hemen tüm elektirikli aletleri kapattım ve salondan dışarıyı izledim ağlaya ağlaya ve o gün sınavım da vardı daha 2. sınıftaydım. ozaman buzaman gök gürültüsünden korkar oldum , içimde kopuyor sanki mübarek.

bugün de öyle oldu işte içimde koptu tüm o şimşekler